“Birleşmiş Milletler tarafından 1992 yılında Dünya Engelliler Günü olarak ilan edilen bugün, bir kutlama, salt basın açıklamamalarıyla geçiştirilecek bir gün değildir.
Bugün, toplumun her katmanında bir farkındalık sağlama fırsat günüdür…
Bu gün, engellilikten ziyade engellenmekten kaynaklanan sorunlarla yüzleşmemiz gereken bir gündür…
Bilinçaltı yansımasında, kendisinden farklı kabul ettiklerine karşı duyduğu önyargıdan kaynaklanan ayrımcılık, bu ayrımcılığın kaynağındaki “ötekileştirmedir. “ Yaratılanın en şereflisi olan insan olmanın erdemlerine ulaşmanın farkındalığına ulaşanlar bilirler ki, ötekileştirmenin algı temelinde kibir vardır. Kendini beğenmişlik vardır. Gururlanma vardır… O gururun, kibrin ana ekseninde, kendisi dışındakileri ötekileştirmeye yönelten kaprislerin tatmini vardır.
Unutmamalıyız ki; “İster sağlıklı, ister engelli olsun; insan, Allah'ın (c.c.) yeryüzünde yarattığı en kıymetli ve en değerli varlıktır.” İNSAN…
Bu büyük erdemi, “İNSAN” olmanın mana derinliğini göz ardı etmeden, yaşamanın yaratılışın temel sınavı olduğuna da dikkat çeker, nefsin ve kibrin girdabında yaşadığımız, bizden farkı olanlara dönük söz, söylem ve eylemlerimizde yaşadığımız ötekileştirme şekline dönüşen ayrımcı anlayışımızın bedeli ağır olacaktır…
Unutulmamalıdır ki gerçek engeller, bedenlerde değil; sevgisizlikte, duyarsızlıkta ve ilgisizliktedir. Sevgiyle yaklaşıldığında her güçlük aşılır. Dayanışma ve anlayışla hiçbir yol uzun, hiçbir yük ağır değildir. Engelli bireylerimizin hayata tutunuşu, azmi, kararlılığı ve kattıkları değerler, hepimiz için büyük bir ilham ve umut kaynağıdır. Onların yanında olmak, yaşam kalitelerini yükseltmek ve fırsat eşitliğini sağlamak hepimizin ortak mesuliyetimiz ve görevimizdir.
Toplumda yaşanan sorunların ana ekseninde; toplumun, “normal insan” modeli çizerek bu modelin dışındaki her türlü insan profilini dışlayan tutumdan kaynaklandığına dikkat çekeriz…
Engelli insanlarımızı toplumun genelinden ayrı, korunmaya muhtaç, mağdur ve dolayısıyla topluma yük olarak gören anlayış artık geçmişte kalması gerekmiyor mu?
Engelli kardeşlerimizin yaşadığı sorunları dar bir çerçeveye sığdırılıp, günü birlik düzenlemelerle üzeri örtülemeyecek kadar ağır ve ciddidir.
Engelliler, birey olarak sahip oldukları temel hak ve özgürlükleri kullanmak için, önlerine çıkartılan engellerle de baş etmek zorunda kalmamalıdırlar...
Erişilebilirlik engellilerin olmazsa olmazıdır. Eğitimde, sağlıkta, çalışma yaşamında kısaca yaşamın her alanında engellerin kaldırılması; toplumsal bir şuurlanma, zihinlerimizde var olan ve dogmalaşan engelleri kaldırmakla, önyargılarımızı aşmakla başlar…
Engellilerimizin karşılaştıkları sorunların çözülmesi, ayrım yapılmadan, hak ve özgürlüklerden herkesle eşit oranda faydalanmalarının önünün açılması, kültür, sanat ve spor alanlarında ve toplumun diğer bireyleriyle eşit pozisyonda yer alabilmeleri, devletin bütün kurum ve kuruluşlarının, yerel yönetimlerin, sivil toplum örgütlerinin, daha da önemlisi, toplumun diğer kesimlerinin ortak görevidir.
Bu kapsamda engellilere hizmet götüren kamu, özel sektör ve gönüllü sivil toplum örgütlerinin güçlendirilmesine önem verilmelidir.
Unutulmamalıdır ki gerçek engeller, bedenlerde değil; sevgisizlikte, duyarsızlıkta ve ilgisizliktedir. Sevgiyle yaklaşıldığında her güçlük aşılır. Dayanışma ve anlayışla hiçbir yol uzun, hiçbir yük ağır değildir. Engelli bireylerimizin hayata tutunuşu, azmi, kararlılığı ve toplum yapımıza kattıkları değerler, hepimiz için büyük bir ilham ve umut kaynağıdır. Onların yanında olmak, yaşam kalitelerini yükseltmek ve fırsat eşitliğini sağlamak hepimizin ortak görevidir.
Engellilere karşı duyarlılık değerimizi, ecdadın dün yaşadığı üzere, milletçe ortak değerimiz kılmalıyız. Bu duygu ve düşüncelerle; şahsım ve Eğitimde Kaliteyi Geliştirme Derneği Yönetim Kurulu ve üyelerimiz adına, şartların çok namüsait bir mahiyette tezahür ettiği günümüzde, yaşamın her anında, engellere rağmen yaşamı anlamlı kılan, engel tanımayan tüm engelli kardeşlerimize, evlatlarımıza, aileleriyle yaşam boyu sağlıklı ve mutlu yarınlar diliyorum.
