“12 Mart 1921; bir milletin istiklal uğruna verdiği destansı mücadelenin, sarsılmaz inancının ve kararlılığının mısralara nakşedildiği kutlu bir tarihtir.
O ecdat ki; yüzbeş yıl önce topyekûn bir var oluş mücadelesi vermiş, genç ihtiyar, kadın erkek demeden, var olmak, hürriyet ve istiklalimiz devam ettirmek için, coğrafyayı vatan kılmak yolunda, bir ve bütün olarak, tek bir can olarak, ayağa kalkmış,, vatanımızı savunmak için seferber olmuş, canından, cananından, bütün varından geçmiş, cennet vatanımıza nâmahrem eli değdirmemişlerdi…
Yüzbeş yıl önce cephede var oluş mücadelesinin verildiği süreçte; cephedeki askerlerimizi coşturacak, vatanın kurtarılması mücadelesinde onların morallerini yükseltip milli duygularını güçlendirecek, milletimizin hissiyatına tercüman olacak bir “MİLLİ MARŞ” hazırlanması meclis gündeminde tartışılmış, ödüllü bir yarışma açılmıştı.
Yarışmaya katılan 724 şiirden milletin hissiyatına tercüman olacak durumda olmadığı ve milli marşı niteliği taşımadığı sonucuna varılan bir süreçte; ödül olduğu nedeniyle yarışmaya katılmayan, “Vatanın kurtulacağını, hürriyet ve istiklâle kavuşacağımızı parayla mı söyleyeceğim, milli duyguları para için mi haykıracağım ?’’ diye düşünen dini ve milli hassasiyetleriyle de günümüz gençlerine doğru model olan M. Akif ERSOY, “Çanakkale Ruhu” ile yazdığı, 1 Mart 1921 tarihinde toplanan mecliste mebusların isteği üzerine, zamanın maarif vekili Hamdullah Suphi tarafından üç kez okunan Mehmet Akif’in şiiri, meclis üyelerinin şiddetli ve heyecanlı tezahüratıyla, salon adeta alkıştan yıkılırken, “Kastamonu Mebusu Dr.Suat Bey,12 Mart 1337(1921) tarihinde Büyük Millet Meclisi Riyaseti’ne ‘Riyaset-i Celile’ye: Müzakere kifayetini ve Mehmet Âkif Bey’in İstiklâl Marşı’nın kabulünü teklif ederim.” şeklinde takrir vermesi ile oya sunulan ve kabul edilen ve kanunlaşan Hamdullah Suphi Bey tarafından dördüncü kez okunmuş ve ayakta dinlenen İstiklal Marşı’nı Akif Türk Milleti’ne armağan etmiştir.
Şahsım ve Eğitimde Kaliteyi Geliştirme Derneği Yönetim Kurulu ile üyelerimiz adına; hasta yatağında; “Üstad İstiklal Marşı’nın yeniden yazılmasını ister misiniz” sorusu karşılığında yerinden fırlayarak “Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı’nın yazıldığı günleri göstermesin.” diyerek çekilen sıkıntıyı anlatmaya çalışan, yok olmanın eşiğinde bir milletin var oluş mücadelesindeki mana derinliğini, “Hangi çılgın bana zincir vuracakmış şaşarım!” nidasının
bizlere hissettirdiği sarsılmaz duygularla, “Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda/Şüheda fışkıracak, toprağı sıksan şüheda!.”
Diyerek iki mısrada özetleyen Akif’i, Başkomutan Mustafa Kemal Atatürk’ü, coğrafyayı vatan kılan aziz şehitlerimizi rahmetle anar, üstadın istiklal marşımızda yer alan;
“Ruhumun senden, ilahi, şudur ancak emeli:
Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli.
Bu ezanlar-ki şahadetleri dinin temeli
Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli.”
Mısralarındaki idealin şiarımız olduğunu haykırır, O ruha, irfana, maneviyata, medeniyete ve emanetlerine yeniden şuurlu bir şekilde sahip çıkalım derim.
