Günümüzde bizlere yaşatılan olaylar eminim ki hemen hemen hepimizde geçmiş zamana özlem duygusu yaşatıyor. Nasıl yaşatmasın ki! bir günümüzde ki dostluk, arkadaşlık, komşuluk ilişkilerine bakın bir de otuz yıl öncesine. Bitişik komşumuzu tanımıyor, arkadaşlıklar menfaatlere dayalı, dostluklar ise çıkar odaklı bir halde. Yani her şey yüzeysel. Her neyse geçmişe duyulan özleme gelince,
Günümüzde;
Gelir dağılımındaki adaletsizlik, emeklilerin hazin durumu, Arap kralının ayağına giden Cumhurbaşkanı ve Başbakan, kurucu lidere hakarette sınır tanımayanların milletin parasıyla baş tacı edilmesi, devletimizin parti devletine dönüştürülmesi, kaçakçılık, uyuşturucu ve kara para aklama merkezi olması nedeniyle GRİ listeye alınması, Cumhurbaşkanının mal varlığının araştırma konusu yapılması, yandaş/paydaş şirketlere akıl almaz ayrıcalıklar, kurucu değerlerin yok pahasına satılması, dürüstlüğün aranır olması, toplumun ayrıştırılması ve kutuplaştırılması, kul hakkına el uzatılması, parası olanın insanca yaşaması, basının susturulması, yasaklar ve yokluğun doruk noktalara çıkması, liyakat değil sadakatin el üstünde tutulması, eşitlik ilkesinin dikkate alınmaması, dış politikada ülkenin parçalanmaya doğru adım adım götürülmesi, vatandaşın milli gelirden hak ettiği payı alamaması, emperyal güçlerin her alanda at koşturması, zenginliklerimizin yabancılara peşkeş çekilmesi, insanımızın insanca yaşam hakkının elinden alınması ve ülkemizin sığınmacıların merkezi haline getirilmesi gibi uygulamalar geçmişe duyduğum özlemin nedenleridir.
Geçmişte;
Emekli olan biri ikramiyesiyle bir ev, bir araba hatta bir yazlık sahibi olabiliyordu. Bugün emekli ikramiyesi ile belki çadır alabilirsin…kurucu önder Atatürk hiçbir yabancı liderin karşısında ayağa dahi kalkmamıştır. Misafirleri içeri aldırır kendisi en son odaya girerdi ve misafirler ayağa kalkardı. İşte liderlik bu… Atatürk tüm mal varlığını devlete bırakmanın yanında tüm dünyanın da takdirini kazanmıştır. Yabancıların elinde olan tüm yerler onun zamanında tamamen yerli şirketlere devredilerek millileştirilmiştir. Ülke insanlarını vatandaşlık bağı altında toplayarak birlik ve bütünlüğü sağlamıştır. Bugün bir vatanımız varsa onun sayesindedir. Hazineden 1 kuruşun dahi hesabını soran bir anlayışa nasıl özlem duymazsınız ki. Vatan milletiyle bir anlam taşır anlayışı bugün var mı? onun için geçmişe özlem duyuyorum.
Hırsızlık, yolsuzluk gibi olaylara karışanlar için insanlar parmaklarıyla onları hırsız, arsız diye işaret ederdi… bugün dürüstlük meziyet oldu. Onun için geçmişi özlüyorum. Son 20 yıl öncesi devlet katında kişisel harcamalar kendileri tarafından yapılırdı… bugün öyle mi? işte bunun için geçmişi özlüyorum. Tarımda, sanayide kazandırılan tesisler millete yük olmamış millete kaynak olmuştur… bugün öylemi? O tesisler yok pahasına satıldı. Saray ve eşrafının tüm yükü millete yüklendi. Hatta torunlarımızın dahi geleceği borçlandırıldı. İşte bunun için geçmişi özlüyorum. Geçmişin özgür basınını, vatansever aydınını, liyakat sahibi bürokratını, vicdan ile cüzdan arasına sıkışmayan adaleti tam anlamıyla temsil eden yargıyı, yasama ve yürütmedeki bağımsızlığı, haksızlığın protesto edilmesini gerçekten özlüyorum.
Değerli vatandaşlar, bir büyüğümle günümüzde yaşadığımız olaylar hakkında sohbet ederken bana, “Babamızdan teslim aldığımız ülkeyi evlatlarımıza aynı güzellikleriyle teslim edemediğim için çok üzülüyorum” dedi. Ne kadar acı bir durum değil mi? bizleri geçmişte kalmakla ayıplayanlar varsa ki olacaktır bilsinler ki bu ayıp bizim değil geçmişe özlem duymamıza neden olan AKP iktidarlarının ayıbıdır.
Ülkemizde yaşanan tüm bu olumsuzluklara rağmen halkın üzerine sanki ölü toprağı serpilmiş! Halk sessizlik içerisinde. Sessizlik beni korkutur ve bence sizleri de korkutmalı. Yüksek sesin olduğu yerde başarı kaçınılmazdır. Geçmişe olan özlemin giderilmesi için sesimizi yükseltme zamanıdır. Biliniz ki, gelecek nesiller için yapacaklarımızdır bizleri yaşatacak olan.
