Son yıllarda sokaklarımızda, parklarımızda ve hatta okullarımızın yanı başında sessiz ama derinden bir çürüme yaşanıyor. Uyuşturucu madde kullanımı, artık sadece bireysel bir tercih veya marjinal bir sorun olmaktan çıkıp, toplumun bağışıklık sistemini çökerten kolektif bir krize dönüşmüş durumda. Hatta ve hatta ailemizle izlediğimiz dizi ve filmlerde bile özendirtilmeye çalışılmaktadır!!! Peki, ne oldu da bu "beyaz ölüm" hayatımızın bu kadar merkezine sızdı? Bu sorunun cevabı tek bir nedende değil; hukuki, ahlaki ve ekonomik bir sacayağında gizli.
1. Caydırıcılıktan Uzak Cezalar ve Adalet Algısı
Bir suçun yaygınlaşmasındaki en büyük etken, failin "yaptığım yanıma kar kalır" düşüncesine kapılmasıdır. Mevcut hukuk sistemimizdeki infaz düzenlemeleri maalesef uyuşturucu satıcıları ve kullanıcıları üzerinde beklenen korkuyu yaratmıyor.
Adalet Çarkındaki Boşluklar: "Girerim, birkaç ay yatar çıkarım" mantığı, zehir tacirlerini cesaretlendirirken, emniyet güçlerinin motivasyonunu kırıyor.
2. Ahlaki Yozlaşma ve Kültürel Erozyon
Uyuşturucu sadece bir kimyasal değil, aynı zamanda bir kimlik boşluğunun doldurulma çabasıdır. Toplumsal değerlerin zayıflaması, aile içi iletişimin kopması ve manevi boşluk, gençleri bu karanlık yola iten en büyük etkendir.
Paylaşmanın, alın terinin ve aile bağlarının yerini "kısa yoldan haz alma" dürtüsü aldığında, uyuşturucu bu sahte hazzın en kolay ulaşılabilir aracı haline geliyor.
3. Ekonomik Dar boğaz ve Çaresizlik Sarmalı
Madalyonun en acı yüzü ise ekonomi. Geçim sıkıntısı, işsizlik ve gelecek kaygısı hem arzı hem de talebi besliyor.
Zehir Tacirlerinin "İş" Teklifi: Ekonomik olarak köşeye sıkışmış gençler, zehir tacirleri için kolay birer kurye adayı haline geliyor. Yoksulluk, insanları suça iten en büyük motivasyon kaynağına dönüşüyor. Oysaki atılacak taş vurulacak kuşa değmiyor.
Bir Hukukçu olarak naçizane tavsiyem İNFAZ REJİMİNDE SIFIR TOLERANS, KULLANICI ve SATICI AYRIMINDA GRİ ALANLAR GİDERİLMELİ(Satıcı olan içicilik cezası olduğundan kendisini içici durumunda göstermeye çalışmakta), ETKİN PİŞMANLIK YASASININ SUİSTİMALİ ENGELLENMELİ,UZUN SÜRELİ REHABİLİTASYON ODAKLI DENETİMLİ SERBESTLİK.
Topyekûn Mücadele Şart
Uyuşturucuyla mücadele sadece kolluk personelinin işi değildir. Bu, adliyeden okula, camiden eve, meclisten sokağa kadar sürmesi gereken bir seferberliktir.
Cezalar ağırlaştırılmalı ve tavizsiz uygulanmalıdır.
Eğitim sistemi, sadece bilgi yükleyen değil, ahlaki ve manevi değerleri aşılayan bir yapıya kavuşturulmalıdır.
Ekonomik iyileşme, gençlere maddeyi değil, bir gelecek hayalini sunmalıdır.
Bugün bir gencin damarına giren o zehir, aslında toplumun geleceğine sıkılan bir mermidir. Eğer bugün bu sessiz istilaya "dur" demezsek, yarın ağlayacak bir geleceğimiz bile kalmayabilir.
