“Sevginin, sürdürülebilirliğin devamı; fedakârlığın ve merhametin bağlılığıdır "ANNE". Şartsız ve sınırsız sevgi; saygı, sabır ve fedakarlık gibi en yüce içtenlik ruhunda barındıran huzur ve mutluluğun anahtarıdır "ANNE"...
İstiklal ve istikbalimizin teminatı olan neslin yetiştirilmesinde en büyük sorumluluğu üstlenen, yaşam sürecinde fedakarşığın zirvesini yaşayan, bu yönde hiç yakınmayan, bilakis yaşadıklarıyla mutlu olan, fedakarlığın ve sınırsız sevginin timsali, en kıymetli sığınağımız, ilk öğretmenimizdir "ANNE"...
Hepimiz için şefkat yuvası ve güvenli bir liman olan annelerimiz, en değerli varlıklarımız, baş tacımızdır annelerimiz… Bizi biz yapan değerleri yaşarken öğreten, öğrendiklerimiz ile bizi millet olmamız yönünde yaşamımıza anlam katan, değerlerimiz ile aile ve toplum hayatımızın temel taşıdır annelerimiz…
O annelerdir ki; Hz. Peygamberimiz tarafından “Sakın onlara “öf” bile deme”, denilerek uyarıldığımız güzelliktir “ANNE”…
Henüz dünyaya atılmadan/doğmadan yaşadığımız ve hiç üşümediğimiz, sıcaktan bunalmadığımız asla yorulmadığımız o mekanın, “anne karnının” yemişi (yemeği) sürekli olup, korkunun, üzülmenin olmadığı, sonsuz denebilecek bir mutluluğu yaşadığımız mekanın sahibidir…
O mekanda, içene lezzet veren içecekler olduğu gibi hiç susamadığımız, ve pis olan hiçbir şeyin olmadığı o en hijyen ortamda, nefsin çektiği, gönlünün arzuladığı tatları, yorulmadan ve karşılığında hiçbir ödeme yapmadan karşılanan ve bizim açımızdan en korunaklı, en emin olduğumuz o namütenahi bir yerdir…
Tıpkı Allah’ın (c.c.) Kur’an da;
- “Orada ne yakıcı sıcak görülür, ne de dondurucu soğuk.” (İnsan, 13)
- “Onlar orada bıkkınlık hissetmezler, (Hicr 48
- “Burada bize ne yorgunluk değecek ve ne de bıkkınlık ilişecektir. "(Fatır 35).
- “Oranın yemişi ve gölgesi süreklidir.” (Ra’d 35)
- “Berrak, içene lezzet veren, sersemletmeyen ve sarhoş etmeyen içkileri vardır.” (Saffat 46, 47)
- “Orada her çeşit meyve onlar içindir. Bütün arzuları yerine getirilir.” (Yasin 57)
- “Çeşitli meyveler vardır.” (Zuhruf 73)
- “Şüphesiz (kötülüklerden) korunanlar cennetlerde ve nimet içindedirler.”( Tur 17.)
“Cenneti” tasvir ettiği sure ve ayetleri hatırladığımızda; (o namütenahi yerin sahibi olduğu yönüyle) “CENNETİMİZ” değil midir annelerimiz…
Annelerimizin bizim için CENNET oldukları farkındalık dahilinde, bu duygu ve düşünceler yoğunluğunda; Şahsım ve Eğitimde Kaliteyi Geliştirme Derneği yönetim kurulu adına;
Bu dünyada cennetimiz olan, siz annelerimizin;
Bahtiyar Vahapzade’nin de şiirinde ifade ettiği gibi; “Okuma bilmiyor, adını da yazamıyor benim annem. Ancak bana, sayı saymayı, ayları ve yılları öğretti. En mühimi de dilimi öğretti. Ben bu dil ile sevinci ve üzüntüyü tanıdım. Ben bu dil ile şiirimi ve müziğimi meydana getirdim. Aslında ben bir hiçim, ben yalanım. Yazdığım bunca kitabın gerçek sahibi benim annemdir…” diyerek haykırdığının farkındalığında;
Karamanoğlu Mehmet Bey'in 13 Mayıs 1277 tarihli fermanıyla Türkçenin resmî dil ilan edilişinin 747. yıl dönümü arifesinde, 13 Mayıs Türk Dili Bayramı idrakinde bize dilimizi, öğrendiğimiz lisanımız ile yaşama mana kazandıran; sevinci ve hüznü, yaşamı anlamayı, yaratılışın mana derinliğini anlarken, bu istikamette yaşama samimiyetini kazanmamıza vesile olan annelerimizin, bu özel günlerini kutluyor, dualarına muhtaç olduğumuzu belirtiyor, o mübarek ellerinden öpüyoruz.”
