Toplumların dokusunu oluşturan en temel öge, “Kültürdür.” Böyle bir ortak değere sahip olmak, kültür temelinde yer alan değerleri içselleştirmek, insanları anlamsız kalabalıklar olmaktan kurtararak onları millet olma bilincine yükseltmektedir.
İstiklâl Marşımız da, bu ortak değerlerimiz den biridir. Hatta en önemlilerinden biridir. O da bizim birlikteliğimize anlam ve önem katan, bizi biz kılan milli duygu birliğimizin simgesidir. İstiklâl Marşı, bir anlamda toplumumuzun özgürlük ve ulusal egemenlik türküsüdür. Milletimizin ortak bir yürek atımıdır.
Kurtuluş Savaşı’nın başladığı, cephede yaşanan çatışmaların yoğunlaştığı bir süreçte, cephedeki askerlerimizi coşturacak, vatanın kurtarılması mücadelesinde onların morallerini yükseltip milli duygularını güçlendirecek, milletimizin hissiyatına tercüman olacak bir MİLLİ MARŞ’ın hazırlanması meclis gündeminde tartışılmış, açılan yarışmaya ödül de konulduğundan, yarışmaya katılan 724 şiirden milletin hissiyatına tercüman olacak durumda olmadığı ve milli marşı niteliği taşımadığı sonucuna varılan bir süreçte; ödül olduğu nedeniyle yarışmaya katılmayan, “Vatanın kurtulacağını, hürriyet ve istiklâle kavuşacağımızı parayla mı söyleyeceğim, milli duyguları para için mi haykıracağım ?’’ diye düşünen "Doğrudan doğruya Kur'ân'dan alıp ilhamı, Asrın idrakine söyletmeliyiz İslâm'ı" diyerek, islami hassasiyetleriyle de günümüz gençlerine doğru model olan M.Akif ERSOY, Çanakkale ruhu ile yazdığı, 1 Mart 1921 tarihinde toplanan mecliste mebusların isteği üzerine, zamanın maarif vekili Hamdullah Suphi tarafından üç kez okunan Mehmet Akif’in şiiri, meclis üyelerinin şiddetli ve heyecanlı tezahüratına vesile olur ve salon adeta alkıştan yıkılırken, Kastamonu Mebusu Dr.Suat Bey,12 Mart 1337(1921) tarihinde Büyük Millet Meclisi Riyaseti’ne ‘Riyaset-i Celile’ye: Müzakere kifayetini ve Mehmet Âkif Bey’in İstiklâl Marşı’nın kabülünü teklif ederim.’ şeklinde takrir vermesi ile oya sunulan ve kabül edilen ve kanunlaşan Hamdullah Suphi Bey tarafından dördüncü kez okunmuş ve ayakta dinlenen İstiklal Marşı’nı Akif Türk Milleti’ne armağan etmiştir.
Hasta yatağında; “Üstad İstiklal Marşı’nın yeniden yazılmasını ister misiniz” sorusu karşılığında yerinden fırlayarak “Allah bu millete bir daha İstiklal Marşı’nın yazıldığı günleri göstermesin.” diyerek çekilen sıkıntıyı anlatmaya çalışan, yok olmanın eşiğinde bir milletin var oluş mücadelesindeki mana derinliğini, “Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda/Şüheda fışkıracak, toprağı sıksan şüheda!.” Diyerek iki mısrada özetleyen Akif’i, coğrafyayı vatan kılan aziz şehitlerimizi rahmetle anar, üstadın istiklal marşımızda yer alan;
“Ruhumun senden, ilahi, şudur ancak emeli:
Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli.
Bu ezanlar-ki şahadetleri dinin temeli
Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli.”
Mısralarındaki idealin şiarımız olduğunu haykırır, O ruha, irfana, maneviyata, medeniyete ve emanetlerine yeniden şuurlu bir şekilde sahip çıkalım derim.
Bu duygularla, şahsım ve Eğitimde Kaliteyi Geliştirme Derneği yönetim kurulu ve üyelerimiz adına, idrak ettiğimiz Ramazan-ı Şerifin manevi atmosferinde, 104. yıldönümünü idrak ettiğimiz İstiklal Marşının kabulü münasebetiyle, milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy’u ve istiklal ve istikbal mücadelemiz sürecinde günümüze uzanan bütün şehit ve gazilerimizi rahmetle, yaşayan gazilerimizi minnetle anarken; bizi biz kılan değerlerimize, o ruha, irfana, maneviyata, medeniyete ve emanetlerine yeniden şuurlu bir şekilde sahip çıkmamızın mesuliyetimiz olduğuna dikkat çekerim.
